Można tęsknić nawet o tym nie wiedząc. Można potrzebować i być tej potrzeby nieświadomym – można się zgubić nie wiedząc kiedy, jak i po co.  Można krążyć niewłaściwymi ścieżkami myśląc, upierając się, ze to ta jedna – a jej zawiłość i odkładający się ciągle punkt finalny usprawiedliwiać naturalnie skomplikowanym życiem. 

Pociąg stąd tam pokazał mi Ciebie. Wiem, ze jesteś – a tak rzadko po Ciebie sięgam.

Kiedy się w Tobie zatapiam, wracam do siebie. Więc dlaczego tracę Cię z pola widzenia? Z pola czucia? Z pola świadomości? Nie muszę prosić – zawsze jesteś w tym samym miejscu a droga ku Tobie jest bardzo prosta i krótka – więc dlaczego gubię się krętymi ścieżkami bez końca i początku? 

Niezależnie od Twego stanu zawsze dajesz mi to najtrudniejsze: otwartość, przestrzeń by zaczerpnąć  najgłębszy od miesięcy, czysty oddech i ten śpiew, tylko Twój i tylko dla mnie. Bez względu na to jak spokojne czy wzburzone jesteś, czuję się przy Tobie dokładnie tak, jak tego potrzebuję, choć na moment przed jeszcze o tym nie wiem. Ty pokazujesz mi co jest moim pokarmem, nie tylko to, czego nie mam lub o czym zapominam, regularnie. Pokazujesz mi mnie samą. Jesteś pięknie pomarszczonym lustrem szumów i płynnych poruszeń. Może dlatego czasem płaczę – łzy są maleńkim wspomnieniem Twego smaku, maleńkim połączeniem. Przerywana linia łez prowadząca do Ciebie. 

Przemieszczam się z charakterystyczną sobie prędkością, a Ty towarzyszysz mi wolnym, płynnym ruchem.